2

Mavi&Petey

DSC_1636

Özel çocuklar diye bir tabir var dikkatimi çeken.Her çocuk özel değil midir diyorum?Her çocuğun kendine has dünyası,ilgi alanları,merakları,öğrenme becerileri vardır.Bazı çocuk erken yürür,bazısı geç konuşur,kimi dört yaşında hecelerken diğeri yedi yaşında bin bir gayretle okumayı çözer.Ama bahsedilen “özel çocuk” elbette böyle çocuklar değil.Bakımı ayrı bir ilgi,bilgi gerektiren,anne olmanın her anlamda hissedildiği özel çocuklar. Down sendromlu,serebral palsili,otizmli ve daha bilmediğimiz bir çok ayrıcalıklarla,farklılıklarla dünyaya gelen çocuklardan bahsediyoruz.Ebeveynler bu çocuklara sahip olduklarında neler hissediyor bilmiyoruz.Ama etrafımda gördüğüm -aslında her zaman olduğu gibi- bakımveren,ilgilenen,işini bırakmak durumunda kalan hep anne oluyor.

Toplum olarak biz bu çocuklara ne verebiliyoruz peki?Bunu düşündünüz mü?Ben Emre doğduktan sonra aslında daha O’na hamileyken sık sık düşünür oldum.Parkta,otobüste,alışverişte gördüğümüzde acıyan gözlerle baktık.Kimiz biz ki o çocuklara ya da ailelerine acıma hakkını kendimizde -tekil konuşamayacak kadar suçlu hissediyorum- bulduk bilmiyorum.Acıyarak baktığımız o iki saniyeden sonra hemen kafayı çevirip,unuttuk.Aklımızda hiç yer işgal etmediler.Eğitimleri nasıl oluyor,diğer çocuklarla aynı haklara sahipler mi,devlet ne kadar yanlarında,annelerine psikolojik destek gerekir mi,bla bla bla…

Şimdilerde çok okuyorum bu çocukların hikayelerini,ailelerin anlattıklarını.İşte “Sizin Maviniz Var Mı?” Özge Uzun’un hikayesi.Uzun soluklu annelik maratonunda yaşadıklarını tüm çıplaklığı ile anlattığı sarsıcı kitabı.Bence Mavi’nin Manifestosu,yaşam manifestosu.Tutunma hikayesi.Okuyun.Bu sıcaklarda çok iyi gelecek.

DSC_1651

Petey ise kalbimi sızlatan bir başka gerçek yaşam öyküsünün roman hali.Okurken ince bir sızı gibi içime aktı.Sorguladım bana ait sandığım her şeyi.Düşündüm ne kadar “farkında” olduğumu.Etrafıma daha başka bir gözle baktım bitince.Ve Emre ile okuyacağım günün gelmesi için sabırsızlanmaya başladım.

Okumak gerçekten insana boyut atlatan bir ruh hali,benim için terapi,meditasyon,detoks,arınma,dinlenme.Böylesi gerçeklikleri okuyarak deneyimlemek,kafamı kaldırınca düşüncemin farklı bir hal aldığını hissetmek tarifsiz.Mutlaka okuyun bu kitapları,sevdiklerinizle de paylaşın.

Not 1:Yazarken en çok zorlandığım yazılardan biri oldu diyebilirim.Çünkü okuyan hiç kimsenin duygularının incinmesini,yazdığım yanlış bir kelimenin okuyanda “olumsuz” bir duyguya sebep olmasını asla istemem.Tüm bu hassasiyetime rağmen sürç-i lisan ettiysem affola…

Not 2:Kitapların yazıldığı anadiller farklı olsa da duygudaşlığın aynı olduğunu,bazı şeylerin dini,dili,ırkı olmadığını yine yeniden anladım.

Reklamlar