Ve İki

22 Nisan hayatımın en güzel ikinci günü oldu, ilki ile eşdeğer. Sanırım bir kadının hayatında yaşayacağı en güzel anlardan biri, doğum sonrası geldiği odada bebeğinin kucağına verilmesi. Allah isteyen herkese nasip etsin. Felaket tellalları ve işte şimdi mahvolduncuların bakışlarına rağmen Defne kelebeği ile dansımızın 49. günündeyiz. Bu sefer daha rahatım çünkü tescilli ve tecrübeli bir anne olarak ağlamalarından kendimi sorumlu hissetmiyorum:) Etrafın saçma sapan yorumlarına üzülmüyorum. İlk günler emmeyen bebeğim ve gelmeyen sütümü hiç dert etmedim. Çünkü yaşanmışlık ve iki yıl doya doya emzirilmiş bir ağabey var:)

Bugüne kadar yazmak için çok fırsatım oldu ama kendimi hazır hissetmedim. Oysa Emre’ de -evde sürekli kardeşimin benimle olmasına rağmen- uyumaya, yemek yemeye, duş almaya bile vakit yoktu. Şimdi daha dingin ve sakinim. Tüm gün evde Emre, Defne ve ben birlikteyiz. İkinci çocuğu düşünen ya da bekleyen tüm annelere tavsiyem sakin olun. İçinizdeki huzur önce sizi sonra bebeğinizi saracak emin olun. Böyle anlatıyorum diye sanmayın ki her şey toz pembe. Değil tabi! Ben de uykusuzum, yorgunum ama daha organize ve yardım taleplerine açığım. Ben sakin kaldıkça işler daha hızlı yoluna giriyor. Kimseye tavsiye vermek haddim değil ama korkutmak için de burada değilim. Biliyorum ilerleyen günler daha zor olacak -emeklemesi, yürümesi, ek gıdası- ama keyfi de daha çok olacak.

Bu süreçte beni en çok üzen kardeş kıskançlığı oldu. Bunun için kendimi ne kadar hazırlasam, okusam araştırsam da Emre’ nin bir andaki değişimi beni hem çok şaşırttı hem de üzdü. Lohusalık denen duygusal yoğunluğun bendeki yansıması belki yüzde ondur. Çünkü doğumun ikinci gününden itibaren bedenimdeki tüm rasyonel damarlar aynı hızla beynime kan pompalıyordu:) Emre benim ilk göz ağrım ve her ikinci çocuğu olan anne gibi ona haksızlık yapıp yapmadığım duygusu ile çok mücadele verdim. Emre’nin Defne ile yaşadığı alışma süreci beni üzmedi desem yalan olur. Bununla ilgili yaptıklarım sanırım bir sonraki yazımın konusu olacak. Şimdilik bir merhaba demek istedim. Siz de iyi misiniz?

Not: Fotoğrafta gördüğünüz tebrik yazısı ve güzel hediyesi görmeden sevdiğim güzel arkadaşım Elif’ e ait. Üç arkadaş kurdukları kidslivingetc ile harika işler yapıyorlar, bir göz atın derim:)

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s