Sınırlarını Aşan Çocuklar

20160122_165412Kitabı ilk olarak Ceyda Düvenci’nin instagram hesabında gördüm. Evet düzenli olarak takip ettiğim ve çok faydalandığım instagram beni bir kez daha çok mutlu etti bu kitapla. Sonra yine severek takip ettiğim takaziskas Özlem’e hadi birlikte okuyalım mı? dedim, tamam dedi. Ve bir solukta okudum bitti.

Nereden başlasam ki anlatmaya. Öncelikle bu kitabı kendi dilinde okuyacak kadar İngilizcem olmadığı için hayıflandım ama uzun süremedi çünkü dilimize çevrilmişti çok şükür. Okurken her sayfa da sabrın ne kadar önemli olduğunu, özel bir çocuğa sahip olmanın ebeveyn olmanın bambaşka hali olduğunu anladım. Aslında tam olarak anladım diyemem sadece empati kurmaya çalıştım.

Anat Baniel metodu kesinlikle ülkemizde uygulanmalı. Uygulanıyor mu bilmiyorum -ki hiç sanmıyorum- bunun için neler yapılabilir diye düşünmeye başladım. Kitabı okurken her sayfada müthiş duygu yoğunluğu var. Ama bu kesinlikle acıma değil. Şefkat, cesaret, coşku ama asla acıma değil o duygu!

ABM yani Anat Baniel metodunun dokuz kuralının her çocuk için geçerli olduğuna kesinlikle inanıyorum. Oğlumla oyun oynarken okuduklarımı hayata geçirmeye başladım. O kadar çok cümlenin altını çizip not aldım ki, ara ara dönüp bakma ihtiyacı hissediyorum.

ABM  uygulamadan önce herkesin yüz çevirdiği bu özel çocukların nasıl kendi yaşamlarının kaptanı olup dümene geçtiklerini gördükçe “işte bu” dedim! Ülkemizde kesinlikle ailelere bu konuda danışmanlık, özel çocuklara fırsat verilmeli. Bunun için oluşturulacak her çalışmada gönüllü olmaya hazırım…

Not: Doğan Kitap’ın Ebevyn Akademisi Kitaplarını daha önce de okudum. Konuyla alakasız biliyorum ama paylaşmadan edemeyeceğim. Kapak tasarımları son derece özensiz. Acaba bunu yurt dışındaki yayımcı mı seçiyor, buradakilerin söz hakkı yok mu bilmiyorum ama albenisi olmayan, kapağıyla okuyucuyu çağıran bir kitap değil. Benden söylemesi…

Not 2: Artık kitap okurken yanıma kitap ayracı alıyorum. Altını çizdiğim yerleri not alırken aramamak, kaçırmamak için…

Not 3: Bu kitabı okurken bir çocuk vardı hep aklımda. Özel bir çocuk. Onun için hiç bir şey yapamaığım, şimdiyse çok geç kaldığım bir çocuk. Keşkeler, pişmanlıklarla dolu içim…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s